Δωρεάν μεταφορικά για παραγγελίες άνω των 85€ (1 mionido + 1 ανακαλύπτω).

Στο miomontessori.com θα βρεις:

 Χειροποίητες δημιουργίες μοντεσσοριανής έμπνευσης

 για το νεογέννητο και το μικρό παιδάκι.

Την πρώτη του φωλίτσα, τα πρώτα του παιχνίδια… τα πρώτα του δώρα!

&

Συμβουλευτική για τη διαμόρφωση του πρώτου του χώρου

βασισμένη στη μοντεσσοριανή φιλοσοφία, την αρχιτεκτονική ματιά

και τη μητρική εμπειρία.

mio products mio services

 

Το νεογέννητο παιδί και η ανάγκη για σταθερότητα και τάξη.

Το νεογέννητο παιδί κατά τη διάρκεια του τοκετού περνάει αστραπιαία από ένα περιβάλλον σε ένα άλλο, από μια μορφή ύπαρξης σε μια άλλη. Μέχρι τη γέννησή του μεγάλωνε ήσυχα και γλυκά σε ένα υγρό περιβάλλον ειδικά φτιαγμένο γι’ αυτό, που το προστάτευε από οποιαδήποτε μεταβολή και διατάραξη της ισορροπίας, όπου δεν χρειαζόταν να αναπνεύσει, να φάει και να χωνέψει. Με τον τοκετό όμως εξωθείται από αυτό του το σπιτάκι σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον, χωρίς το παραμικρό μεταβατικό μεσοδιάστημα, εξαντλημένο και «πληγωμένο» από τη διαδικασία του τοκετού. Σε αυτό το καινούριο του περιβάλλον καλείται να προσαρμοστεί. Αυτό το καινούριο του περιβάλλον καλείται να το αγαπήσει, σε αυτό καλείται να αναπτυχθεί και μπορεί εν δυνάμει να το ερωτευθεί.

Σε αυτή την εκπληκτική προσπάθειά του, τα σταθερά σημεία αναφοράς θα βοηθήσουν το βρέφος να νιώσει ασφάλεια και να προσαρμοστεί όσο πιο ανώδυνα γίνεται στο νέο του περιβάλλον.

Τα πρώτα του σημεία αναφοράς είναι η φωνή της μητέρας του και οι κτύποι της καρδιάς της. Τα γνωρίζει από την εγκυμοσύνη ήδη και το βοηθούν να κάνει τη μετάβαση από τη μήτρα στον έξω κόσμο. Αργότερα και πολύ γρήγορα γίνεται και η μυρωδιά της μητέρας του σταθερό σημείο αναφοράς.

Η γενικότερη τάξη στο περιβάλλον του, όπου τα αντικείμενα έχουν μια και μοναδική θέση και μία συγκεκριμένη χρήση, το βοηθάει να αποκτήσει κι άλλα πολλά σταθερά σημεία αναφοράς. Έτσι ενισχύεται το αίσθημα ασφάλειας μέσα στον καινούριο αυτό κόσμο.

Επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες που συμβαίνουν στην καθημερινότητα του βρέφους και που θα μπορούσαμε να τις πούμε ρουτίνες, όταν γίνονται με τον ίδιο πάντα τρόπο, με συνέπεια, από το ίδιο άτομο, την ίδια ώρα και στο ίδιο μέρος μετατρέπονται σε ολόκληρα πλαίσια αναφοράς που βοηθούν το βρέφος να μεταβεί ανώδυνα από το ένα περιβάλλον στο άλλο. Οι ρουτίνες αυτές ευνοούν την ανάπτυξη μιας σχέσης με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και τόπο και αποτελούν ευκαιρία εξοικείωσης με το περιβάλλον. Όταν τις αφομοιώσει θα μπορέσει να ζήσει μέσα σε αυτές. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό οι ρουτίνες της φροντίδας του να είναι σταθερές, όπως επίσης και να υπάρχουν συγκεκριμένα μέρη όπου το βρέφος θα το ταΐζουμε, θα το αλλάζουμε, θα το πλένουμε, θα παίζει και θα κοιμάται.

Η σταθερότητα λοιπόν που προκύπτει μέσα από την τάξη και την συνέπεια στις ρουτίνες του, θεμελιώνει μια υγιή σχέση και σύνδεση του παιδιού με το περιβάλλον του, παγιώνει ένα ισχυρό αίσθημα ασφάλειας και βοηθάει στην προσαρμογή του στο περιβάλλον.

Επίσης η εξωτερική αυτή τάξη και δομή, βοηθούν το παιδί στο στήσιμο της εσωτερικής του δομής μιας και γίνεται μια κατηγοριοποίηση μέσα του των άπειρων πραγμάτων που το περιβάλλουν.

Τα παιδιά λοιπόν (και μεγαλύτερα ακόμα), υπερασπίζονται όσο μπορούν την ανάγκη τους αυτή για τάξη και κλαίνε απαρηγόρητα μέχρι κάποιος να τα καταλάβει. Όταν χαλάσει η οικεία τάξη στο παιδί τότε προσβάλλεται βαθύτατα, νιώθει απογοήτευση και ζητάει απελπισμένα την επαναφορά της. Οδηγείται τότε σε συμπεριφορές που συνήθως τις κατατάσσουμε στα πείσματα και σε μορφές κακής συμπεριφοράς. Αυτή η παρόρμησή του παιδιού για τάξη μεταφράζεται από εμάς τους ενήλικες ως γκρίνια αλλά και ως ελάττωμα, που καλό είναι να εξαφανιστεί μετά από δική μας παρέμβαση, επειδή ακριβώς δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε την πραγματική φύση του παιδιού.

Ας έχουμε λοιπόν οι ενήλικες στο μυαλό μας πως αυτά τα «πείσματα» για τάξη είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την προσαρμογή και ανάπτυξη του παιδιού (αναπτυξιακή ανάγκη για τάξη), και πως με την πάροδο του χρόνου αυτά εξαφανίζονται μόνα τους, μιας και έχουν εκπληρώσει το στόχο τους.

 

Μαρία Σιγαλού
βιβλιογραφία: The human been, Silvana Montanaro